سیدالابرار، مطلع الانوار

فکر تواَم و صحن و سرایی که نداری

داغ حــــرم و درد بنــایی که نداری

له له زدهام تا بنشینم لبـــــ حوض و

فـــوارهای و آبنمــــایی که نداری

زوار تو حیـــــران که چگونه بنشینند

در گوشه ی تنهاییِ جــایی که نداری

کو کهنه رواقـــی که به قبلم بفشارد

هفتاد و دو تا کـــربوبلایی که نداری

آنقـــــدر غـــریبی که نیفتاده کنارت

مشک و علم و دست جـدایی که نداری

بگذار که بر سنگ بکـــوبم سر خود را

با محتشـــــم نوحه سرایی که نداری

پس میشکنم تکه به تکه دل خـــود را

در تکیه ی لبریز عــــــزایی که نداری

سخت است که معصوم زمین باشی و اما

عمری بخوری چوب خطـــایی که نداری

حالا به چه حـــــالی بگذارم دل خود را

در گوشهی ایـــوان طــلایی که نداری...

کج دار و مریز...