من جدا گریه کنان، ابر جدا، یار جدا...

اين خيلی مقام است که خدابا کُن رحمانی میتواند

عالم را زير و رو کند و عالم بسازد و عالم را نابود

کند، اما وقتی به خلقت انسان میرسد،

میفرمايد: «فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقينَ».

آفرين بر خدا و اين خلقتش.

اين آفرين برای آدمی نيست که بيايد و

هفتاد هشتاد سال فقط بخورد و بياشامد و بخوابد.

اميرالمؤمنين«سلاماللهعليه» در جملهای که

منسوب به ایشان است، میفرمايند:

«مَن کانَ هَمّهُ بَطنُه فَقيمَتُه ما يَخرُجُ مِن بَطنِه»

کسی که هم و غمّش شکم و شهوت باشد

و هم و غمش اين دنيا باشد، قيمتش نيز همانست

که از شکم بيرون میآيد.

بنابراين حرکت ارزش دارد و توقف ممنوع است.

از اين عالم ناسوت حرکت کن و به عالم ملکوت

برس و ملائکه افتخار نوکری تو را دارند.

اين ملائکه، ملائکۀ مقرّب خدا هستند.

«إِنَّ الَّذينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ»

آیت الله مظاهری

کج دار و مریز...