لیعذب الله المنافقین و المنافقات و المشرکین والمشرکات...

چند روز پیش یه مستند دیدم به نام "فیلم ناتمامی برای دخترم سمیه"

درباره زندگی یکی از خانواده های گرفتار پشت دیوارهای قرارگاه اشرف بود

این مستند سیاسی نبود خیلی هم خانوادگی بود!

مستندی بود که با دوربین شخصی و غیر حرفه ای گرفته بودن و خیلی بی تکلف و صمیمی بود

به نظرم نسل ما واقعا باید با این چیزا آشنا بشه تا بتونه درست شرایط زمان رو تحلیل کنه و قضاوت های دقیقی داشته باشه

متاسفانه من اطلاعاتم تو این زمینه خیلی کم بود و اصلا چیزایی که تو این مستند دیدم باورم نمیشد

خیلی غم انگیز بود تا چند روز فکرم رو درگیر کرده بود ولی واقعا عالی بود و دیدنش برای من و امثال من لازم.

اینم یه قسمت از مستند:

18 دسامبر 2012 ساعت 5:34 صبح روبروی در اصلی پادگان اشرف نشستهام

و به سالهای گذشته فکر میکنم، به سال 50 که همکلاسیام برای اولین بار مرا با سازمان آشنا کرد،

به سال 58 و سخنرانی مسعود رجوی و به سال 73 و ورود به کانون هواداران سازمان در کانادا

و همچنین به راهی که طی کردم تا به اینجا برسم.

دی ماه 1390، پادگان اشرف در عراق نقطهای از دنیا که قصه من و خیلیهای دیگر از اینجا میگذرد.

خانوادههایی که در مقابل پادگان تجمع کردند که فرزندان، برادران و خواهرانشان را با یک رفت

بیبرگشت از دست دادهاند، خیلی وقت به اینجا میآیم و با آنها صحبت میکنم و هنگامی که حرفهای

آنها را میشنوم، درد خودم یادم میرود، درد اینکه سمیه فقط 10 سالش بود که به اینجا آمد و الان 32

سال را رد کرده و بیش از 15 سال است که به دور از خانواده زندگی میکند.

ما با فریاد در پشت سیمخاردارهای اشرف در تلاشیم تا شاید صدایمان به فرزندانمان برسد

و به خودشان بیایند که به مانند صدها نفر دیگر که فرار کردهاند فرار کنند.

و بعد چند روز ماجرای نیم روز رو دیدم که اون هم درباره منافقین بود و چقدر خوب که اول فیلم ناتمامی

برای دخترم سمیه رو دیدم تا با یه قسمت از هویت سازمان آشنا شدم و تاثیر ماجرای نیم روز رو برام

چند برابر کرد.

همیشه تصویر ذهنی م از سال 60 وقایع جنگ بود؛ از شهادت چمران تا ثامن الائمه و طریق القدس ولی

دیدم تهران هم برای خودش میدون جنگی بوده که بارها و بارها سخت تر از دفاع مقدس بوده...